مسئولان اجتماعی:

ایلام منتظر برنامه و حمایت شماست به فکر چاره باشید

در هفته‌ ی اخیر خبرهای تلخ از خودکشی چند نفر از همشهریانمان منتشر شد. این اخبار روایتی از درد هم استانی هایمان هست‌. هر بار که چنین حوادثی رخ می‌دهد مردم می‌پرسندکه چرا حمایت روانی و اجتماعی کافی نیست و برنامه‌ای عملی برای پیشگیری وجود ندارد

 

در برخی خانواده‌هاخودکشی برای بار دوم اتفاق افتاده است. خانواده‌ای که یک بار داغدار شده اند دوباره با از دست دادن عزیز خود مواجه شده است. اگر پس از حادثه‌ی نخست این خانواده‌ها تحت مراقبت روانی و حمایت اجتماعی قرار می‌گرفتند شاید امروز شاهد تکرار این درد نبودیم.

از سوی دیگر خودکشی با ابزارهای مختلفی انجام می‌شود و برخی از این ابزارها قابل جمع‌آوری نیستند. با این حال بخشی از خودکشی‌ها با قرص برنج صورت گرفته است. دسترسی آسان به این قرص کشنده که همانند قرص نعنا در بازار در اختیار همگان قرار دارد بحران را تشدید می‌کند. کمترین کاری که از  مسئولان انتظار می رود این است که با جمع‌آوری ابزارهای قابل کنترل و محدود کردن دسترسی به آن‌ها از بروز این اتفاق‌ها جلوگیری کنند.

با این حال مردم مشاهده می‌کنند که حوزه‌ی اجتماعی و دستگاه‌های مسئول هنوز برنامه مشخصی ندارند یا نسبت به وضعیت بی‌تفاوت هستند. وقتی بحران آشکار است اما واکنشی دیده نمی‌شودجامعه احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند. ایلام سال‌هاست زیر فشار مشکلات اقتصادی و اجتماعی نفس می‌کشد و بی‌توجهی به سلامت روان،زخم‌ها را عمیق‌تر کرده است.

جان کلام اینکه هر انسانی که در مسیر ناامیدی قرار می‌گیرد سکوت راه‌حل نیست. حمایت واقعی از خانواده‌ها ایجاد مراکز مشاوره فعال، آموزش مهارت‌های زندگی و توجه مسئولان اجتماعی به سلامت روان، می‌تواند زندگی‌های زیادی را نجات دهد.ان‌شاءالله مسئولان به فکر چاره باشند و اقدام کنند.