تخریب چهره‌های کارآمد، مسیر غلط رسیدن به مدیریت است

در جریان انتخابات چهاردهم ریاست‌جمهوری وی نیز همچون بسیاری از نیروهای دلسوز و دغدغه‌مند در ستاد دکتر پزشکیان فعالیت کرد. حضور او با نیتی صادقانه و برای تشویق مردم به مشارکت و کمک به تغییر شرایط بود نه با هدف گرفتن سمت در آینده. هرچند اگر در آینده فرصتی برای بازگشت به مدیریت برای او فراهم شود، شایسته آن خواهد بود. چرا که کسی که تجربه و دانش دارد در میدان بوده و در روزهای سخت هزینه داده است اگر به مسئولیتی برسدنه تنها ناعادلانه نیست بلکه بازگرداندن نیروهای مؤثر به مسیر خدمت است.

با آغاز به کار دولت جدید امید این بود که روند انتصابات بر مبنای تجربه و کارآمدی اصلاح شود اما در برخی مجموعه‌ها این اتفاق رخ نداد. برخلاف گذشته که تغییرات با سرعت اجرا می‌شد این‌بار انتصابات با تأخیر همراه شد و همین وقفه زمینه‌ای شد برای ورود چهره‌هایی که نه تجربه مدیریتی دارند و نه در روند ستاد نقش مؤثری ایفا کرده‌اند. تنها حضور فیزیکی در ستاد نباید مبنای شایستگی تلقی شود آن هم وقتی برخی از این افراد حتی در همان مدت کوتاه نیز مسئولیت یا اثرگذاری قابل توجهی نداشته‌اند.

در این میان رفتاری نگران‌کننده در حال شکل‌گیری است. برخی افراد که در گذشته همکار همان مدیر باسابقه بوده‌اندامروز دست به تخریب و حاشیه‌سازی علیه وی زده‌اند. در حالی که آن مدیر هنوز هیچ اقدامی برای بازگشت نکرده برخی از حالا در تلاش‌ هستند فضا را علیه او مسموم کنند. واقعیت این‌گونه رفتارها نه نشانه شجاعت است و نه نشانه آمادگی برای مسئولیت. اگر کسی برای رسیدن به جایگاه مسیر تخریب دیگران را انتخاب کند آیا فردا که در مسئولیت قرار گرفت همین رفتار را با همکاران خود تکرار نخواهد کرد؟

ایکاش برخی به‌جای رقابت ناسالم در خود توان ساختن را تقویت کنند. اگر مسیر ما برای رسیدن به مدیریت از بی‌اخلاقی عبور کند قطعا در جایگاه مسئولیت نیز خروجی جز بی‌اعتمادی و آسیب به بدنه سازمان نخواهیم داشت. مدیر شایسته را باید بر اساس کارنامه شناخت نه براساس شایعه. انسان‌های توانمند نه با سروصدا بلکه با نتیجه کارشان شناخته می‌شوند. تخریب‌گران شاید موقتا موفق شوند اما هرگز اعتبار ماندگار نخواهند داشت.

سازمان‌ها زمانی رشد می‌کنند که اعتماد به تجربه و تخصص جایگزین روابط و رقابت‌های بیمارگونه شود. حذف انسان‌های شایسته به‌خاطر ترس از رقابت نه‌تنها عادلانه نیست بلکه ضربه‌ای به آینده سازمان است. باید یاد بگیریم که اگر کسی بهتر از ماست باید مقابلش نباشیم نباید مدیریت را آن‌قدر شیرین تصور کرد که برای رسیدن به آن حرمت‌ها را زیر پا بگذاریم.

در نهایت امید می‌رود که استاندار و تصمیم‌گیران دولتی نگذارند کسانی که با نیت خدمت آمدند قربانی فضا‌سازی‌ها و بی‌اخلاقی‌ها شوند. بازگشت افراد توانمند نه تهدید بلکه فرصت است. فرصت‌ها را باید شناخت نه حذف کرد.