روایتی از همایش سرطان پستان و پوکی استخوان  زنان دراستان:

یکی نیامد، دیگری زود رفت

آوای غرب ✍فرشته رحیمیان این روزها که فشارهای اقتصادی و دغدغه‌های معیشتی بخش بزرگی از خانواده‌ها را درگیر کرده است وجود بیماری‌هایی مانند سرطان پستان یا بیماری‌های صعب‌العلاج می‌تواند زندگی یک خانواده را به‌کلی دگرگون کند. حتی خانواده‌هایی که از نظر مالی در وضعیت نسبتا خوبی هستند در مسیر درمان با هزینه‌های سنگین و گاه غیرقابل تأمین روبه‌رو می‌شوند

در چنین شرایطی نقش نهادهای مردمی و خیریه‌ها بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می‌کند. موسسه خیریه امدادگران  عاشورا از جمله موسساتی است که در ماه‌های اخیر با هدف حمایت مالی از بیماران و خانواده‌های درگیر با بیماری‌های پرهزینه گام‌های مؤثری برداشته است. این موسسه صبح روز گذشته نیز با مشارکت دانشگاه علوم پزشکی و استانداری همایشی با موضوع سرطان پستان و پوکی استخوان در سالن فنی و حرفه‌ای برگزار کرد.همایشی که هدفش افزایش آگاهی پیشگیری و حمایت از زنان مبتلا به این بیماری‌ها بود.

اما نکته‌ای که در این مراسم بیش از هر چیز جلب توجه می‌کرد غیبت مدیرکل امور اجتماعی استانداری و ترک جلسه زود هنگام  از سوی مدیرکل امور بانوان استانداری بود. این موضوع به‌ویژه با توجه به ماهیت زن‌محور برنامه و اهمیت آن برای سلامت زنان جامعه جای پرسش و تأمل دارد.

به باور نگارنده که سال‌ها در حوزه اجتماعی رسانه فعالیت کرده‌ام این‌گونه برنامه‌ها فرصتی برای هم‌افزایی نهادهای اجرایی و مردمی و نشانه‌ای از میزان توجه مدیران به سلامت زنان است.

انتظار می‌رفت مدیران مربوطه به‌ویژه در بخش امور بانوان با حضور فعال خود از این همایش حمایت کنند و با دعوت از بانوان شاغل در دستگاه‌ها زمینه‌ساز افزایش آگاهی عمومی شوند.

از سوی دیگر عدم حضور مدیر کل  امور اجتماعی  استانداری و رفتن زود هنگام مدیر کل بانوان  را می‌توان از دو منظر نگریست یا بی‌توجهی و کم‌اهمیتی موضوع در نگاه برخی مسئولان یا شاید نبود شناخت کافی از اهمیت اجتماعی و فرهنگی چنین همایش‌هایی. در هر دو حالت این  پیامی ناگوار برای جامعه‌ای است که در مسیر آگاهی‌بخشی و ارتقای سلامت زنان بیش از هر زمان دیگری به همراهی و حضور مسئولان نیاز دارد.

در پایان لازم به گفتن است اگر این دو مدیرکل درک دانش یا توان لازم برای همراهی در چنین حوزه‌های حساسی را ندارندبهتر است جای خود را به افرادی دلسوزآگاه و دغدغه‌مند نسبت به مسائل زنان و خانواده بسپارند کسانی که حضورشان نه از سر اجبار اداری بلکه از سر احساس مسئولیت و تعهد اجتماعی باشد.
گ