ایلام، شهری برای زیستن نیست؛ شهری برای فراموشی است.

شهر ایلام، با همه جمعیت جوانش، نه برای زندگی طراحی شده، نه برای ماندن. اگر شهری را بر اساس شاخص‌های جامعه‌شناسی شهری بسنجیم، فضای عمومی، دسترسی، کیفیت محیط، عدالت فضایی، و امکان تجربه جمعی/ایلام حتی به کف استانداردها هم نزدیک نمی‌شود. اینجا، شهری است که گویی فقط برای عبور ساخته شده؛ نه برای تعلق. در پارک کوثر، که باید بزرگ‌ترین فضای عمومی تنفسی شهر باشد، آنچه می‌بینی نه یک پارک زنده که یک پیکر نیمه‌جان است. چمن‌های سوخته، بخش بزرگی از پارک بیمار و غیرقابل استفاده، نیمکت‌های فرسوده، نورپردازی غایب، و شهربازی بزرگی که سال‌هاست خاموش است، نه به خاطر کمبود امکانات، بلکه به خاطر کم‌اهمیتی انسان در ذهن مدیران شهری