حکایت نذری که سه دهه است چراغ محرم را در یک خانه ایلامی روشن نگه داشته است

بانی این مراسم خانم صبریه رازی می‌گوید آغاز این نذر به سال‌ها پیش بازمی‌گردد زمانی که فرزندش در حادثه‌ای از ناحیه چشم آسیب دید و پزشکان امید چندانی به بهبود او نداشتند. رازی معتقد است پس از توسل و نذر حاجت گرفته و از همان زمان تصمیم گرفته هر سال مجلس عزای سیدالشهدا(ع) را در خانه پدری‌اش برپا کند.
به گفته وی در طول روزهای برگزاری مراسم حدود ۷۰۰ پرس غذا، حلیم، شربت، چای و دیگر نذورات میان عزاداران توزیع می‌شود و افراد زیادی در این سال‌ها در این مجلس حضور یافته‌اند.
در کنار بانی مراسم یکی از مداحان خانم این مجلس که ۱۳ سال است در این خانه به مداحی می‌پردازد نیز از تجربه‌های شخصی خود سخن می‌گوید تجربه‌هایی که به اعتقاد او زندگی‌اش را دگرگون کرده است.
او می‌گوید: تحصیلات زیادی ندارم و زندگی سختی را پشت سر گذاشتم. بیماری داشتم و از نظر مالی هم در شرایط دشواری بودیم. آن زمان حتی هزینه درمان برایم سنگین بود. در یکی از مجالس روضه شرکت کردم و همان‌جا از بی‌توجهی برخی افراد به مراسم گلایه کردم و از بانوی مجلس خواستم عزاداری را جدی‌تر بگیرد.
این مداح سپس از خوابی سخن می‌گوید که به باور خودش نقطه عطف زندگی‌اش بوده است.
او روایت می‌کند: آن شب خواب دیدم در خانه‌ای روی بلندی هستم. در خواب اتفاقاتی افتاد که باعث ترس من شد. در همان حال بانویی نورانی را دیدم که به من آرامش می‌داد و می‌گفت نترس. در خواب به من گفته شد که از طرف حضرت ام‌البنین(س) آمده‌اند. احساس می‌کردم اتفاقی بزرگ در حال رخ دادن است.
وی می‌افزاید: وقتی از خواب بیدار شدم بوی عطری خاص را احساس می‌کردم بویی که اطرافیانم نیز متوجه آن شدند. بعد از آن خواب زندگی من مسیر دیگری پیدا کرد.
او معتقد است مدت کوتاهی پس از آن بیماری‌اش بهبود یافت و شرایط زندگیش نیز تغییر کرد.
این مداح ادامه می‌دهد: مدتی بعد صاحب خانه شدیم و کم‌کم وارد عرصه مداحی شدم. نذر کرده بودم اگر از بیماری و مشکلات نجات پیدا کنم در مسیر خدمت به اهل بیت(ع) قدم بردارم. امروز سال‌ها از آن روزها می‌گذرد و همچنان این مسیر را ادامه می‌دهم.
در بخش دیگری از مراسم او درباره فلسفه برخی آیین‌های عزاداری نیز سخن می‌گوید و معتقد است بسیاری از شیوه‌های عزاداری که امروز در میان مردم رواج دارد برگرفته از سنت‌های تاریخی و عشق مردم به اهل بیت(ع) است سنت‌هایی که نسل به نسل منتقل شده و حتی ایرانیان خارج از کشور نیز آن را حفظ کرده‌اند.
آنچه در این خانه بیش از هر چیز به چشم می‌آید تنها سفره نذری یا قدمت مراسم نیست بلکه باور عمیق افرادی است که سال‌هاست با امید، نذر، دعا و توسل در این مجلس حاضر می‌شوند. برخی از آنان از برآورده شدن حاجاتشان سخن می‌گویند و برخی دیگر تنها برای ادای احترام به نام امام حسین(ع) در این خانه گرد هم می‌آیند.
خانه‌ای که سه دهه است چراغ عزای حسینی در آن روشن مانده و برای بسیاری از زنان بخشی از خاطرات محرم را شکل داده است