روزی که خبرنگاران، طبیبِ پزشکان شدند!!!

💥پروژه رادیو تراپی با کمک وزارت نفت از محل مسئولیت اجتماعی پیشرفت خوبی داشته است

💥مجوز مرکز منتخب سلامت چوار در دست اقدام است

همه می‌دانند که روزِ خبرنگار، تنها یک تاریخ در تقویم است؛ ۱۷ مرداد.

اما حقیقت این است که روزهای بسیاری بر دوشِ خبرنگاران سنگینی می‌کند؛

خبرنگاران این روزها بشدت مشغولن، بیشتر از هر روز دیگری

از خش‌وبش‌های روزمره گرفته تا نشست‌هایی که در آن‌ها، فراتر از خبر، از زندگی سخن می‌گویند.

امروز در ایلام، منظره‌ای متفاوت رقم خورد؛ خبرنگاران، به جای دوربین و قلم، انگار در نقشِ طبیب و پزشک، در میانِ دغدغه‌های پزشکی و سلامت ایستاده بودند.

نشست با خوش‌آمدگوییِ گرمِ محمدی جوانِ تازه نفس و پرانرژیِ روابط عمومی که خود دستی بر آتش رسانه دارد،آغاز شد  با کلیپی از دکتر قیصوری، رئیس دانشگاه علوم پزشکی، و با شعرِ  کوردی؛

«ار خسرو بوم دَس وه جامه وه / اروام گِل مه خو ی وه ایلامه وه»

فضای سالن را لبریز از لطافت کرد که شعر در جان هر ایلامی ریشه دوانده است.

اما وقتی بحث به علوم پزشکی رسیدآقای سید هاشمی از وسعتِ کار سخن گفت و دکتر عباس قیصوری با نگاهی امیدبخش، از توانمندی‌های بی‌بدیلِ نیروی انسانی ایلام گفت؛ مردمی که در طول تاریخ، نه خائن به وطن بوده‌اند و نه ترسو.

نوبت به خبرنگاران که رسید، سالن لبریز از پرسش با طعمِ تلخِ دغدغه پر شد.

استاد کرمی، با روحیه‌ی معلمی، ازحلقه مفقوده آموزش در علوم پزشکی گفت و عطاءالله جمالوندی، که چهره و صدایش همواره برای من پُر ازخاطرات کلاس سوم ابتدایی است، با نگاهِ پیشکسوتانه به وسعتِ کار اشاره کرد.

از ایوانِ حاتمی طلوع گرفته تا بیمارستانِ هلیلانِ آزادی، همه در این گفتگو بودند؛ اما تذکرِ سنجیده به‌جا، برای حذفِ تشریفات و تبریکات، در میانِ سخنانِ ایشان شنیده می‌شد.

از آرامشِ دغدغه‌مندِ نظری بسیج رسانه درباره‌ی هزینه‌های درمانی مردم، تا گلایه‌یِ دکتر حیدربیگی رئیس خانه مطبوعات از علتِ عدمِ همراهیِ رسانه‌ها با تیمِ ریاست جمهوری در سفر اخیر به ایلام.

خبرنگاران، مانندِ پزشکانی که بر زخمِ بیمار دست می‌گذارند، بر نقاطِ دردناکِ جامعه اشاره کردند.

امین محمد از ناراضی بودن مردم از بیمارستان رازی گفت !!!

و کاور خبرنگار دهلرانی بی‌آنکه اجازه دهد واژه‌ های شمال و جنوب بر بحث سایه افکند به اندوه مسیر دهلران تا دزفول برای درمان پرداخت

رستمی دوست داشتنی با نگاهی پیشگیرانه، از اهمیتِ پیشگیری سخن گفت تا کارها آب در هاون کوبیدن نباشد.

اما تکان‌دهنده‌ترین لحظات، جایی بود که خبرنگاران، زیرمیزی‌ها و فریادها را روی میز گذاشتند.

براری داستانِ غم‌انگیزِ پنهان در زیرمیزها را باز کرد؛ خانم خانی از بحرانِ نازاییِ زنان گفت و فرشته رحیمیان با فریادی تکان‌دهنده، بر این نکته تأکید کرد که به هوش باشید که متخصصان بی هوشی کارشناس ارشد نباشند!!!

از هزینه های پزشکی و درمانی اعلام شده  اربعین که صدر سر بحثش را باز کرد، تا صفر پور که از آسیب‌های اجتماعی مثل خودکشی و استرس سخن گفت؛ و سجاد صیدی که خواست که نگاه‌ها و انتقادها خاکستری باشد و نه جناحی  و در ادامه ی این ماراتن پرسش و پاسخ ۳ ساعته؛ اسدی نیز با دغدغه‌یِ همیشگی، بر حوزه درمان پافشاری کرد.

در آغاز جلسه دکتر قیصوری، که با نظمِ مثال‌زدنی‌اش (حتی در میانِ تاخیرهای مرسومِ مدیریتی) در ساعت ۹ در سالن حاضر شده بود، از واقعیت‌ها سخت گفت.

او که خود را گاه مجریِ تصمیماتِ قبلی می‌دانست، از چشم‌اندازِ آینده‌یِ بخش زنان و زایمان در ایلام و توجه به خیرین گفت.

اما در کنارِ این امیدها، واقعیت‌هایِ تلخ نیز بر صفحه ظاهر شدند؛ از آمارِ تکان‌دهنده کسب مقام اول سزارین نخست زا تا تعرفه پایین پزشکی حتی نسبت به عراق و اینکه زیر میزی ها را فریاد بزنید؛ اگر پس نگرفتم؛ منم دزدم!!!

تا گلایه به القائاتی منفی و کذب که در مورد بیمارستان رازی شده است، البته با قبول کمبودها.

و از توصیه به عدم مراجعه مردم به کلینیک های غیر مجاز زیبایی و گزارش آنها گفت و تهدیداتی که علیه همکاران علوم پزشکی هست

اما این نکته در میان حجم سوالات گم شدکه:

جناب دکتر

پیمانکار نیروی انسانی بیمارستان رازی چهار ماه یکبار حقوق کارگران را پرداخت می کند!!!

امروز خبرنگاران، فقط گزارشگر نبودند؛ آن‌ها امروز، پزشکانِ کلامیِ ایلام بودند که سعی داشتند بر زخم‌هایِ جامعه، نمک نپاشند، بلکه به دنبالِ یافتنِ درمان باشند و اعلام همبستگی با جامعه ی سلامت و پزشکی در راستای حل مشکلات مردم.

جلسه ساعت ۱۲ با اهداء هدایایی به خبرنگار پایان یافت که تاشاید دکتر قیصوری هم در امر رسانه ای بودن، پا جای پای فرمانده سپاه استان و نماینده ولی فقیه گذاشته باشد