نقدی بر نگاه صلح به هر قیمت در یادداشت آوای غرب

در پاسخ به یادداشت آوای غرب که رنج معیشتی مردم را به درستی به تصویر کشیده باید گفت اگرچه توصیف دردها دقیق است اما آدرس صلح به عنوان درمان در فضای کنونی بین‌المللی بیشتر به یک سراب شبیه است تا یک راهکار واقعی. واقعیت این است که همه‌ی ما سنگینی این فشار را روی سفره‌هایمان حس می‌کنیم اما بیایید کمی واقع‌بینانه با هم حرف بزنیم: آیا راه بازگشت رونق واقعا از مسیر کوتاه آمدن می‌گذرد؟

تجربه‌ی همین چند سال اخیر به ما نشان داد که دنیای امروز، دنیای امضا و قول‌های دیپلماتیک نیست. ما یک بار راه مذاکره را تا انتها رفتیم به امید اینکه چرخ زندگی مردم بچرخد اما نتیجه چه شد؟ نه خبری از هواپیماهای نو شد و نه تحریم‌ها واقعا ترک خورد. بدتر اینکه هر بار چراغ سبز نشان دادیم و از موضع ضعف صحبت کردیم طرف مقابل جسورتر شد و فشار را بیشتر کرد تا جایی که امروز به خود جرات تجاوز نظامی دادند.

واقعیت میدان این است که صلح بدون داشتن قدرت چیزی جز تسلیم تدریجی نیست. هدف نهایی دشمن از واژه‌ی صلح خلع سلاح ایران است آن‌ها ابتدا قدرت هسته‌ای و سپس توان موشکی و پهپادی ما را می‌خواهند تا وقتی این سپر دفاعی را گرفتند سناریوی تجزیه‌ی ایران را عملی کنند. ما جنگ‌طلب نیستیم اما می‌دانیم که صلح شرافتمندانه فقط وقتی به دست می‌آید که مقتدر باشیم.

درد معیشت مردم، درمانی به نام اقتصاد درون‌زا دارد. اشتباه بزرگ برخی کارگزاران در این سال‌ها این بود که تمام آمال خود را در غرب جستجو کردند و از توان نخبگان و جوانان خودمان غافل شدند. اقتصاد مقاومتی که رهبر شهیدمان بر آن تأکید داشتند و اکنون نیز راهبرد اصلی ماست یعنی ساختن اقتصادی که با هر تشردشمن لرزه به تن سفره‌ی مردم نیفتد.

راه نجات ما در این روزهای سخت نه در انتظار برای صلح با پیمان‌شکنان بلکه در اتحاد و هم‌صدایی است. باید به جای دوقطبی‌سازی دست به دست هم بدهیم از نیروهای مسلح‌مان پشتیبانی کنیم و به نخبگان و صاحبان سرمایه میدان بدهیم. سفره‌ی ایرانی باید با عزت و با تکیه بر بازوی کارگر ایرانی پر شود نه با صدقه‌ی کسانی که هدفشان کوچک‌تر شدن ایران ماست. صلح واقعی میوه‌ی اقتدار است نه محصولی که از عقب‌نشینی به دست آید