‍ ‍ ‍ چهار ماه تا پرواز مستقیم به مریخ با مدیریت شورای شهر

شورای شهر است اما وعده‌ها در حد تأسیس بانک توسعه جهانی.اشتغال‌زایی سراسری، ریشه‌کن کردن بیکاری، تکمیل تمام طرح‌های نیمه‌تمام، پرداخت وام ازدواج در چند فاز رنگی، تکمیل مسکن ملی، احداث کارخانه پوشک (با چشم‌انداز صادرات به قاره‌ها)، مبارزه با بی‌حجابی، صیانت از فضای مجازی، حل مسائل اوقافی و اگر فرصت شد، کنترل نرخ تورم و آب‌وهوای منطقه!انگار شرح وظایف شورا را با برنامه پنج‌ساله کشور اشتباه گرفته‌اند

عزیزان شورا نه وزارت کار است نه وزارت راه نه بانک مرکزی و نه کمیته حل معضلات جهانی.شورا یعنی مدیریت شهری در چارچوب قانون با بودجه مصوب و با ظرفیت موجودنه با چک سفیدامضای تخیل.

واقعیت این است که شهر بیش از وعده‌های ماوراءالطبیعه به چند چیز ساده نیاز دارد:
کمتر لج‌بازی، کمتر تقابل، بیشتر گفت‌وگو.
کمتر سهم‌خواهی، بیشتر مسئولیت‌پذیری.
کمتر پوستر، بیشتر پیگیری.

بزرگ‌ترین وعده‌ای که می‌شود به آن رای داد شاید همین باشد:قول می‌دهم کار شورا را در حد اختیارات شورا بی‌سروصدا و بدون نمایش انجام دهم.

چهار ماه وقت باقی مانده هم برای نامزدهایی که هنوز فرصت دارند از ارتفاع وعده‌ها کمی پایین بیایند.هم برای ما مردمی که باید حافظه‌مان را تازه کنیم.

و اما از من رسانه یک نصیحت دلسوزانه ودوستانه به شما مردم عزیز! اینبار گول وعده‌های الکی را نخورید.در ادوار گذشته چوب انتخاب‌های قبیله‌ای را خوردیم این‌بار دوباره قبیله‌ای رای ندهید شهر طایفه نیست.شورا سهم‌الارث نیست.به جای کف زدن برای بزرگ‌ترین وعده به کوچک‌ترین برنامه‌ی قابل اجرا رای بدهید.(به جای شنیدن می‌سازم)بپرسید: چطور و با کدام بودجه؟به جای انتخاب فامیل رفیق و هم‌قبیله کاربلد پاسخگو انتخاب کنید.چرا که شهر با هیجان ساخته نمی‌شودبا عقلانیت ساخته می‌شود.

جان کلام شاید شجاعانه‌ترین شعار انتخاباتی این باشد:قول نمی‌دهم دنیا را عوض کنم قول می‌دهم کار شهر را زمین نگذارم.